من یک ارباب پورشه سوارم

صد کادو: چگونه می شود که انسان ها به جایی می رسند که پس از یک فاجعه هولناک و تمام شدن زندگی یک جوان، ابتدا به دنبال مال و اموالشان باشند و نسبت به جان یک انسان بی تفاوت بمانند.

به گزارش صد کادو به نقل از ایسنا، روزنامه ایران نوشت: گروه حوادث: سانحه تصادف مرگبار پنجشنبه شب خیابان کارگر اصفهان فقط محدود به صدای برخورد دو خودرو نبود. از پس آن صداهای مختلفی ساطع شد که بسیار آزاردهنده و حتی دلخراش بود. صداهایی به بلندای کشتن و دیه دادن، خسارت به ماشین چند میلیاردی و فریاد آه و ناله خانواده ای که پسر ۲۰ ساله شان را از دست دادند.

از هر زاویه ای که به قضیه نگاه می نماییم صدای عدالت و انصاف به گوش نمی رسد و انسانیت به پایین ترین سطح ممکن تنزل پیدا می کند. در آن خیابان فقط یک نگاه وجود دارد؛ نگرانی از لطمه به خودروی چند میلیاردی و اهمیت ندادن به انتها زندگی جوانی ناکام. اما چگونه می شود که انسان ها به جایی می رسند که پس از چنین فاجعه هولناکی ابتدا به دنبال مال و اموالشان باشند و نسبت به جان یک انسان بی تفاوت بمانند.

چه کسی پاسخگوی ۲۰ سال رنج و زحمت خانواده ای است که پسرشان را به این سن رسانده اند؟! این روزها با عصر برده داری فاصله بسیاری داریم اما شرایط و فضای جامعه گاهی ناخواسته ما را به این سو می برد که هنوز هم برخی رعیت اند و برخی ارباب. راننده جوان پراید قرار نیست قربانی افرادی شود که خودرا ارباب می دانند! بی گمان برخورد قاطعانه با این گونه متخلفان بدون در نظر گرفتن شرایط مادی یا جایگاه خانوادگی می تواند مانع آن شود که گاهی اوقات افراد جامعه فکر کنند که در قرن بیست ویکم هنوز هم اربابانی وجود دارند که می توانند با صدای بلند و رسا پول دادن و جان خریدن را فریاد بزنند.

سردار هادیانفر، رئیس پلیس راه کشور ابراز امیدواری می کند که قاضی پرونده اشد مجازات را برای عامل این حادثه صادر کند. پلیس می گوید به افراد در هر جایگاهی اجازه دوردور کردن و کورس گذاشتن در خیابان را نمی دهد! اما اگر اجازه نمی داد که این اتفاق ها نمی افتاد.

ما گرفتار خودخواهی افراطی شده ایم

دکتر سیدحسن حسینی، جامعه شناس و استاد دانشگاه در این زمینه می گوید: ما در جامعه گرفتار اگوییسم یا همان خودخواهی و دیگرستیزی افراطی شده ایم و ورود این خصیصه به جایگاه ثروت و قدرت آنرا نمایان تر می کند. همیشه بر این باور بوده ایم که درخت هر چه پربارتر باشد، افتاده تر است اما هم اکنون این مفهوم معنایی ندارد. در جامعه ای که صاحبان قدرت و ثروت بطور طبیعی به آن چه دارند نرسیده اند، به اصطلاح نوکیسه هستند.

وی در ادامه تصریح می کند: نوکیسه ها معمولاً داشته هایشان را با خشونت به رخ دیگران می کشند همانند جملاتی که یکی از پورشه سواران اصفهانی در مقابل مرگ جوان ۲۰ ساله به کار می برد. نوکیسگی حاصل از بی نظام بودن منابع درآمدی، مالیات و حسابرسی سبب شده تا افراد صاحب قدرت و ثروت بادآورده هر لحظه احساس کنند که می توانند هر رفتاری را در مقابل سایر افراد جامعه بروز دهند؛ بطوریکه نابهنجاری از طرف خود و خانواده شان امری طبیعی است.

این جامعه شناس می گوید: این طرز نگاه در کشور ما بعضی از صاحبان قدرت را هم مبتلا کرده است. در کشوری مثل فرانسه وقتی یک نفر به ثروت و قدرتی می رسد می کوشد حتی به ظاهر، خودش را در حد مردم معمولی نشان دهد و به اصطلاح خاکی عمل کند اما در کشور ما عکس این قضیه است. وقتی ثروت و قدرت پله پله به دست آید افراد شبیه همان درخت پربار می شوند اما وقتی یک دفعه و بی حساب و کتاب به قله قدرت و ثروت برسند شبیه همین پورشه سواران رفتار خواهند کرد.

دکتر حسینی درانتها خاطرنشان می کند: البته من معتقدم که در مقابل نوکیسه ها و افراد این چنینی نباید سکوت کرد. باید آن قدر گفت و نوشت تا این معضل بزرگ حل شود.

منبع: صد کادو