ورود ساز ممنوع!

صد کادو: پارک، هواپیما، صداوسیما، مصلای تهران و کوه همچون فضاهایی هستند که تابحال نوازندگان یا هنرمندان برای ورود ساز به این مکان ها با مشکلاتی رو به رو شده اند.
به گزارش صد کادو به نقل از ایسنا، «خواهشمند است از به همراه آوردن آلات موسیقی، قلیان، حیوانات (سگ و…) و برپایی چادر در سطح محوطه بوستان جداً خودداری فرمایید.» تابلویی حاوی این مضمون از جانب پلیس پارک ها حدودا در همه فضاهای سبز نصب شده است و البته سؤال های بسیاری را هم بوجود می آورد.
نخستین پرسشی که با خواندن سه کلمه قلیان، آلات موسیقی و حیوان در کنار هم به ذهن متبادر می گردد این است که این سه مورد چه ارتباط معنایی می توانند با هم داشته باشند؟ حتی برخی سازنده های سازهای سنتی این تابلو را به نحوی توهین به یکی از هنرهای سنتی کشورمان تلقی می کنند.
این تابلو حتی می تواند یادآور سکانسی دردناک از یکی از فیلم های بروس لی باشد که بارها از تلویزیون پخش و صحنه های آن در ذهن خیلی از ما ته نشین شده است. در این سکانس نگهبان از ورود بروس لی به پارک ممانعت می کند و به دنبال آن تابلویی را به او نشان داده است که بر روی آن درج شده ورود سگ و چینی ها ممنوع است!
این تابلوها در حالی در بعضی اماکن عمومی نصب شده اند که به نظر می آید برای ورود ساز به این مکان ها برخوردهای چندان قانونی و مدونی هم نمی گردد و در این زمینه به شکل سلیقه ای برخورد می گردد.
بر این اساس با وجود آنکه حدودا در همه ی پارک ها و فضاهای سبز تابلو ورود ممنوع ساز، قلیان و حیوانات نصب شده است اما در خیلی از مواقع هم جوانان سازهایشان را با خود به این مکان ها می برند و با نواختن، مخاطبان بسیاری را هم جذب می کنند.
با این وجود در بعضی موارد برخورد سلیقه ای با نوازندگان، هنرمندان و سازهایشان خاطرات پاک نشدنی را در اذهان عمومی ثبت کرده است؛ برای مثال شهریور ماه سال ۱۳۹۳ بود که به گروه حسین علیزاده که برای اجرای کنسرت عازم شیراز بودند، اجازه داده نشد به همراه سازهایشان سوار هواپیما شوند.
این اتفاق در حالی رخ داد که طبق معاهده ورشو کادر پرواز با هماهنگی تیم امنیت اجازه دارند از ورود هر چیزی که بار خطرناک به حساب آید جلوگیری نمایند. در این مورد حرفی از ساز زده نشده و تصمیم گیری در این رابطه هم در اختیار کادر پرواز است.
از سال ۱۳۸۹ بود که بعضی از منابع خبری از نصب تابلوهایی از جانب شهرداری در خصوص ممنوعیت ورود ساز در کنار سگ و قلیان به داخل بوستان ها و فضاهای سبز خبر دادند. این تابلوها همچنان در پارک ها وجود دارد اما نکته قابل توجه اینکه در خیلی از جشن های مناسبتی که در پارک ها برگزار می شود، این دستور نادیده گرفته می گردد و از هنرمندان این حوزه دعوت می گردد تا چند قطعه ای را در پارک ها اجرا کنند.
در بیست و ششمین نمایشگاه صنایع دستی که خرداد ماه ۱۳۹۵ در مصلای تهران برگزار شد، هم اجازه ورود به هنرمندان سازنده سازهای سنتی و همینطور گروه های موسیقی اقوام در کنار چادرهای عشایری داده نشد. بدین سان بخش مهمی از صنایع دستی از این رویداد مهم فرهنگی حذف شد.
اما ممنوعیت ورود ساز به این مکان ها ختم نمی گردد بلکه خیلی از نوازندگان و دوستداران موسیقی در شبکه های اجتماعی از تجربه ی ناخوشایند خود که به آنها اجازه داده نشده است سازهایشان را در طبیعت و کوه با خود همراه کنند هم نوشته اند.
ممنوعیت نمایش سازها از رسانه ملی هم مبحث تازه ای نیست و بارها کارشناسان حوزه در این باره انتقادهایی داشته اند. حتی بعضی از مخاطبان جشنواره ملی موسیقی نواحی هم در یازدهمین دوره آن به این مورد نقد داشتند و اعلام کردند: اگر سازها را در تلویزیون نشان می دادند نسل جدید با موسیقی محلی و اقوام تا این اندازه بیگانه نمی شد و با فرهنگ خودش احساس غریبی نمی کرد.
بر طبق این گزارش ایسنا، به رغم تمام نصب این تابلوها در بعضی از مکان های عمومی، گروه های هنری بسیاری را در سطح شهر، متروها و حتی سفره خانه ها در حال نواختن ساز و اجرای موسیقی می بینیم، چرا تابلوی ممنوعیت ورود ساز به بعضی از مکان ها همچنان وجود دارد؟