نشست بهاریه فیلم کوتاه در مهر-۱؛ مدیران با جوایز فیلم کوتاه پز می دهند، برای اکران کیسه ندوخته ایم

به گزارش صد کادو سازندگان فیلم های کوتاه اکران شده در جدول بهاره گروه سینمایی هنروتجربه ضمن اشاره به برکات اکران آثارشان در این گروه، نسبت به نبود حمایت واقعی از سینمای کوتاه گله کردند.

خبرگزاری مهر- گروه هنر- زهرا منصوری: چند سالی می شد که فیلمسازان کوتاه نسبت به اکران نشدن فیلم هایشان اعتراض داشتند و در محافل مختلف همواره این مورد را بیان می کردند که دوست دارند فیلم هایشان توسط مردم دیده شود. در نهایت تلاش ها و ممارست های فعالان این عرصه پاسخ داد و از نوروز سال قبل اکران این فیلم ها در گروه «هنر و تجربه» آغاز شد؛ اکرانی که البته بعضی از همین کارگردانان معتقدند تنها برای «از سر باز کردن» بوده و هرچند این فیلم ها نام «اکران» را به یدک می کشند اما آنچه نمایان است این است که باز هم فیلم هایشان آن طور که باید دیده نمی گردد.
فیلمسازان عرصه فیلم کوتاه حالا خواستار حمایت هستند؛ حمایتی که منجر به دیده شدن آثارشان شود. آنها از نحوه اکران و اختصاص پیدا نکردن بودجه برای تبلیغات گله مندند و عنوان می کنند حتی «هنر و تجربه» که متولی این امر است آنها را تنها گذاشته است.
از هفته پایانی اسفندماه سال قبل اکران بهاریه فیلم های کوتاه در گروه «هنر و تجربه» شامل فیلم های «زونا» به کارگردانی طوفان نهان قدرتی، «مانیکور» به کارگردانی آرمان فیاض، «بدو رستم بدو» ساخته حسین ملایمی، «خوابگردها» ساخته پویا نبی و «سیندرلا» ساخته مهدی آقاجانی، شروع شده است.
به همین منظور در چارچوب میزگردی در خبرگزاری مهر به گفتگو با کارگردانان این ۵ فیلم کوتاه نشستیم.
بخش اول این نشست را در ادامه می خوانید:
* از سال قبل نمایش فیلم های کوتاه در سینماهای «هنر و تجربه» شروع شد که نتیجه تلاش ها و اعتراض های فعالان این عرصه بود. شرایط اکران فیلم های کوتاه تا به امروز را چقدر راضی کننده می دانید؟
آرمان فیاض: هر فیلمسازی دوست دارد فیلمش به معرض نمایش گذاشته شود و هر چقدر هم میزان مخاطبان اثرش بیشتر باشد خوشحال تر می شود. چند وقتی بود که نمایش فیلم های کوتاه به صورت جسته و گریخته شروع شده بود ولی شکل منسجم تر و حرفه ای تر آن از نوروز سال قبل آغاز شد که جذابیت های بیشتری دارد و سبب شده است فیلمسازان این عرصه روی کار خودشان متمرکزتر شوند، تبلیغات بیشتری کنند و کمپین های مختلفی برای تماشای این آثار در شهرستان ها ایجاد شود.
باید توجه داشت که سینمای کوتاه یک جریان روشنفکری است و من فکر می کنم این شکل اکران برای فیلمسازان مطلوب و جذاب است که این امکان را به بسیاری از فیلمسازان شایسته ما می دهد تا بتوانند در این مجموعه شاهد اکران آثارشان باشند در همین مسیر می توانند تماشاگران خیلی بیشتری به نسبت جشنواره ها داشته باشند؛ تماشاگران عامه ای که اتفاقاً علاقه مند به سینمای روشنفکری هستند ولی کارشان سینما و تئاتر نیست که برخورد آنها با فیلمساز و فیلم هم می تواند جذاب باشد.
پویا نبی: به نظرم یکی از بزرگترین دستاوردهای این نمایش های عمومی این است که همه به تماشای آثار کوتاه می نشینند در حالیکه اغلب مخاطبان جشنواره فیلم کوتاه تهران یا جشنواره های تخصصی؛ دوستان و همکاران خودمان هستند از همین رو نمی توانیم روی تاثیری که این آثار روی آنها گذاشته است، حساب نماییم. آنها به سبب سابقه فیلمسازی و پیگیری سینما به شکل حرفه ای و بی واسطه ما را می شناسند و با پس زمینه ای به قضاوت فیلم ها می پردازند.
ولی نکته خوب این اکران ها این است که بخش مهمی از مخاطبان افرادی هستند که در رویدادهای فرهنگی حضور ندارند، بعضاً حتی تصادفی فیلم ها را می بینند و نظراتی که می دهند زلال تر است چون بدون هیچ پیش فرضی درباره فیلم ها صحبت می کنند و برایشان مهم نیست که فیلم به چند جشنواره رفته است، کارگردان را می شناسند یا نه و…. برخی هم کامنت های جذاب و درستی می دهند بطوریکه این نکات را حتی از بسیاری از منتقدان و کارگردان های بنام هم نمی شنویم.
ما با تماشاگری رو به رو می شویم که نظرات جالب و حتی متناقض دارند که این نظرات می تواند بر آینده فیلمسازی یک فیلمساز تاثیر بگذارد از جانب دیگر جدای از برخی جشنواره ها، در کشور ما اغلب ایونت های فرهنگی در پایتخت خلاصه شده اند، در حالیکه حتی در کشورهای کمتر توسعه یافته جشنواره هایی در شهرها و حتی روستاها برگزار می گردد اما ما این امکان که آثار را به شهرستان ها ببریم، نداریم بطوریکه در فضای مجازی و در دیدارهایی که در جشنواره ها اتفاق می افتد، علاقه مندانی که در شهرستان ها سکونت دارند، می گویند ما دوست داریم فیلم شما را ببینیم و حالا با اکران آثار کوتاه این امکان وجود دارد که فیلم ها در شهرستان های مختلف می روند.
حسین ملایمی: تصور اشتباهی که وجود دارد این است که برخی ساخت فیلم کوتاه را سکوی پرشی برای ورود به عرصه فیلم بلند می دانند حسین ملایمی: اکران آثار کوتاه اتفاق بسیار خوبی بود ضمن اینکه برای نخستین بار است که یک انیمیشن به این شکل و به این سطح گسترده اکران می شود اما وجه اقتصادی این امر هم حائز اهمیت می باشد. هرچند ما در جشنواره های مختلف بسیاری از این فیلم ها را دیده ایم اما علاوه بر مخاطب فرهیخته باید مخاطب عام هم به سمت تماشای این آثار بیایند.
خوشبختانه فیلم های باکس «بهاریه» علاوه بر اینکه جوایز خوبی از جشنواره های مختلف در کارنامه دارند برای مخاطب هم جذاب هستند اما باید نحوه اکران این فیلم ها را با فیلم های بلند مقایسه کرد. برای مثال گفته می شود فیلم های کوتاه در حال «اکران» هستند اما باید به آمار فروش آنها هم نگاه کرد از جانب دیگر تصور اشتباهی که در این رابطه وجود دارد این است که برخی ساخت فیلم کوتاه را سکوی پرشی برای ورود به عرصه فیلم بلند می دانند. درست است که برای ورود به عرصه فیلم بلند بهتر است ابتدا فیلم کوتاه ساخت اما این امر به این معنا نیست که سازندگان آثار کوتاه به این عرصه بعنوان سکوی پرش نگاه می کنند.
بنابراین فکر می کنم اگر دوستان می خواهند که اکران فیلم کوتاه درآمدزا باشد که به نظرم این پتانسیل را دارد، باید حداقلی از امکانات تبلیغی و سینمایی را در اختیار این گونه سینما قرار بدهند برای مثال اگر همین الان هم به سایت سینماتیکت رجوع کنید متوجه سالن ها و سانس های اختصاص یافته به فیلم های کوتاه و بلند می شوید من فکر می کنم از همین رو به نظرم بهتر است به صورت حرفه ای تر با اکران آثار کوتاه برخورد شود.

طوفان نهان قدرتی: اکران فیلم کوتاه سال ها آرزوی فعالان این عرصه بود و تمایل داشتند فیلم هایشان در وسعت بیشتری به معرض نمایش گذاشته شود اما اکران آثار در گروه «هنر و تجربه» اصلاً کافی نیست چون این اتفاق در حداقل شرایط رخ می دهد در حالیکه برچسب اکران عمومی بر بسته فیلم کوتاه می خورد برای مثال فیلم های کوتاه در سالن های اندک، در اسفناک ترین ساعات و بدون هیچ تبلیغاتی در حال نمایش هستند این مورد نشان داده است این کودکی که متولد شده است به یُمن دستگاه های متصل به خود، تنفس می کند سوال این است که چه حمایتی از مراکزی که وظیفه حمایت دارند، صورت می گیرد؟
نهان قدرتی: اتفاق عجیب و غریبی است که فیلمی مانند «رحمان ۱۴۰۰» با ادعای داشتن مجوز در طلایی ترین اکران سال ۲۲ میلیارد تومان می فروشد و سپس توقیف می شود ولی آثار ما برای اکران از هزارتوهای مختلفی عبور می کند! نه بیلبوردی، نه حمایت خاصی و نه مجله ای در اختیار ماست که فیلم هایمان دیده شود اما ما خودمان تمام تلاشمان را می نماییم تا تماشاگر به سینما بیاوریم. اکران اتفاق خوب و نقطه اتصال تماشاگر با فیلم است اما تفاوت ما با سینمای بلند این است که ما هیچ کیسه ای برای اکران ندوخته ایم. مگر ما پنج نفری که این فیلم ها را ساخته ایم به دنبال پر شدن جیب هایمان بوده ایم؟ بلکه دوست داشته ایم که فیلم هایمان دیده شود.
اتفاق عجیب و غریبی است که فیلمی مانند «رحمان ۱۴۰۰» با ادعای داشتن مجوز در طلایی ترین اکران سال ۲۲ میلیارد تومان می فروشد و سپس توقیف می شود ولی آثار ما برای اکران از هزارتوهای مختلفی عبور می کند! برای مثال در آخرین روزهای اسفند پروانه نمایش فیلم «زونا» برای شهرستان ها صادر شد. باید همه بدانند اکران ما در چه شرایطی رخ می دهد و چقدر آثار ما محدود و بی بضاعت است آیا این به صورت سهوی رخ می دهد که فیلمی مانند «رحمان ۱۴۰۰» پس از فروش آن چنانی توقیف می شود اما آثار ما که از سه ماه قبل برایش برنامه ریزی شده به این شکل اکران می شود؟ باید عنوان کنم صاحبان آثار کوتاه برای اکران به صورت هیاتی و برادرانه کار می کنند بطوریکه هیچ تیم و ارگانی تا روزهای قبل از نمایش پای اکران نیامد، ما تنها بودیم، حالا هم تنها هستیم و روزانه موانع زیادی را از مقابل پاهایمان برمی داریم برای مثال تماشاگران بارها به ما گفته اند لینک خرید بلیت در سینماتیکت نیست و نمی توانیم بلیت را بخریم.
مهدی آقاجانی: جالب این است که ما آثارمان را با دردسرها و رنج هایی می سازیم، این فرایند تا آخرین مرحله ادامه دارد و در اکران هم درگیر آن هستیم. ضمن اینکه خنده دار است که برخی دوست دارند به تماشای آثار ما را بنشینند اما نمی توانند بلیت تهیه کنند.
* این مشکل ناشی از چیست؟
نهان قدرتی: قضیه به این شکل است که ابتدا سینماگر باید درخواست بدهد و سینماتیکت لینک خرید بلیت فیلم کوتاه را باز کند که این فرایند اصلاً هماهنگ نیست. در این مدت کوتاه من چندین بار به «هنر و تجربه» زنگ زدم و گفتم سایت برای خرید باز نمی گردد و این مورد نشانگر عدم هماهنگی است. چطور ساز و کاری که ۲ سال است در حال انجام می باشد در این بخش هنوز مشکل دارد؟
نبی: حتی در مواردی دیده ایم که در سانس ما فیلم دیگری به معرض نمایش گذاشته شده است.
نهان قدرتی: باید دید ملاک این تشخیص و تصمیم گیری کیست در حالیکه سوبسید آن سینما برای اکران فیلم های کوتاه داده شده است اما به جای فیلم های ما، «رحمان ۱۴۰۰» را اکران کردند.
آقاجانی: جالب است که بگویم یکی از دوستان می گفت پکیج فیلم های کوتاه مانند یک فیلم بلند اپیزودیک است بطوریکه مخاطبان پنج فیلم با فضاهای مختلف آشنا می شوند و اتفاق بسیار جذابی است ازاین رو اگر اکران فیلم های کوتاه درست اطلاع رسانی شود می تواند تبدیل به یک جریان شود.

ملایمی: اکران فیلم کوتاه اصلاً می تواند تبدیل به چرخه اقتصادی شود اما هم اکنون خیلی از اکران فیلم کوتاه خبر ندارند. هرچند فرهنگ تماشای فیلم کوتاه در مردم جا افتاده است اما آنها از اکران این گونه سینمایی بی خبر هستند. این را هم باید عنوان کنم که در همه جای دنیا از فیلم کوتاه حمایت می شود که اگر این اتفاق در ایران هم رخ بدهد به چرخه اقتصادی سینما هم کمک می شود اما اعتقادی به ارتقای سلیقه سینمایی مردم وجود ندارد بنا بر این به سینمادار هم ثابت نمی گردد که فیلم کوتاه هم می تواند فروش داشته باشد.
* هرچند شما در صحبت هایتان به این مورد اشاره می کنید که فیلم کوتاه می تواند گیشه داشته باشد اما بنظر می رسد چنین اعتقادی در سطح های بالای مدیریتی وجود ندارد.
آقاجانی: بله. ساز و کار از بالا مشکل دارد وقتی «هنر و تجربه» که بانی این امر است اعتقادی به این قضیه ندارد نمی گردد از سینمادار انتظاری داشت ما احساس می نماییم که «هنر و تجربه» تنها به صورت ظاهری این کار را انجام می دهد وقتی متولی این امر این طوری با قضیه برخورد می کند ما انتظاری از سینمادار نداریم.
ملایمی: در همه جای دنیا از فیلم کوتاه حمایت می شود که اگر این اتفاق در ایران هم رخ بدهد به چرخه اقتصادی سینما هم کمک می شود اما اعتقادی به ارتقای سلیقه سینمایی مردم وجود ندارد بنا بر این به سینمادار هم ثابت نمی گردد که فیلم کوتاه هم می تواند فروش داشته باشد نهان قدرتی: البته طوری برخورد شده است که سینمادار به خود اجازه می دهد فیلم دیگری را جایگزین فیلم ما کند.
* البته این مورد در اکران فیلم های بلند هم دیده شده است.
ملایمی: مساله فروش در فیلم بلند بسیار مطرح است ولی ما باید به فیلم کوتاه اجازه بدهیم که جای خویش را پیدا کند و فرهنگ تماشای فیلم کوتاه در مردم نهادینه شود آن موقع اگر نفروخت می توانیم بگوییم فیلم کوتاه موفق نیست. ضمن اینکه از سینمادار انتظاری نیست ولی وقتی فروش برای موسسه ای مانند «هنر و تجربه» اهمیت ندارد نمی گردد از کسی انتظار داشت.
نبی: از ابتدا خط قرمز ما این بود که پکیج را به شکلی بچینیم که تماشاگر راضی از سینما بیرون و حداقل از یک فیلم خوشش بیاید از همین رو به نظرم تنوع اکران بهاریه به نسبت دیگر اکران ها به شدت بالاست یعنی از انیمیشن گرفته تا فیلم کمدی و مینیمال در این پکیج وجود دارد از جانب دیگر به نظرم باید این تصور اشتباه که «فیلم کوتاه نمی فروشد و باید فیلم دیگری جایگزین شود»، تصحیح شود با مرور تاریخچه «هنر و تجربه» متوجه می شویم حجت الله ایوبی رئیس اسبق سازمان سینمایی در پاریس زندگی می کرد و ایده راه اندازی «هنر و تجربه» را از همان جا گرفت. به این صورت که در آنجا دولت سینماتک هایی را برای نمایش بعضی از فیلم ها اجاره می کرد و پول یک سال آنجا را می داد ازاین رو آن سینما چه با یک نفر چه با صد نفر باید سر ساعت مقرر فیلم را به نمایش می گذاشت در ایران هم پول نمایش فیلم ها، پیش از اکران گرفته شده و گله ای که وجود دارد همین است.
در همه جای دنیا «ان جی او» های فرهنگی به صورت خودجوش و نه به صورت دولتی شکل می گیرد و سالن های سینمایی فیلم فرهنگی به نمایش می گذارند البته پیش از انقلاب این اتفاق در ایران هم افتاده بود اما حالا دولت متولی این امر است؛ «هنر و تجربه» یکی از زیرمجموعه های سازمان سینمایی است و ساز و کار دولتی دارد ازاین رو وقتی امری به صورت خودجوش صورت نمی گیرد باید توقع این موارد را هم داشت برای مثال هم اکنون می بینیم که اصلاً برای فارابی مهم نیست فیلمی که می سازد می فروشد یا نه و بخش عمده ای از تولیدات فارابی شکست خورده است چون نگاه اقتصادی به آن وجود ندارد و تنها در انتهای سال می خواهند یک گزارش عملکرد بدهند.
* این در شرایطی است که در سال های اخیر آثار کوتاه در سطح بین المللی خوش درخشیده اند.
فیاض: بله حدود چهار پنج سالی می شود که فیلم های کوتاه ایران در دنیا جایگاه ویژه ای پیدا کرده اند یعنی در فستیوال های مختلفی حضور داشته و جوایزی گرفته اند که همیشه برای آثار بلند یک آرزو بوده است بطوریکه به جز دو سه فیلمساز هیچکدام از فیلم های بدنه سینما و حتی فیلم های هنری نتوانسته اند به چنین جشنواره هایی راه پیدا کنند. ما تقریباً هر سال یکی دو جایزه از جشنواره هایی که مورد پذیرش اسکار است، گرفته ایم.
فکر می کنم سینمای کوتاه ایران در خاورمیانه منحصر به فرد است وقتی یک سینما این جایگاه ویژه را در دنیا پیدا می کند و بسیاری از جشنواره های بزرگ دنیا برای ایران یک فایل جداگانه باز و سینمای ایران را مرور می کنند باید قدر دانست. این جایگاه را بچه های فیلم کوتاه بدون هیچ حمایتی به دست آورده اند، حتی گاهی جلوی پایشان سنگ انداخته اند ازاین رو «حمایت» حداقل ترین درخواستی است که بچه های فیلم کوتاه دارند، آنها می خواهند که یک شرایط حداقلی برای نمایش فیلم هایشان داشته باشند، فیلم کوتاه بدون هیچ تبلیغات و بدون هیچ سانس خوبی در حال اکران است و این نوع اکران تنها از سر باز کردن است.

* گویا همان حمایت های حداقلی هم که از بسته های دیگر فیلم کوتاه شده، در اکران بهاریه وجود نداشته، درست است؟
ملایمی: همان حمایت های بسیار اندکی که قبل از این گروه های قبلی شده از دوره ما دریغ شده است. دقیقاً از اکران بهاریه روند «هنر و تجربه» عوض شد به این صورت که یک سری هزینه های بسیار حداقلی برای سفر و تبلیغ به گروه های قبلی داده شده بود اما این هزینه ها با وجود اینکه قولش را داده بودند، از ما دریغ شد.
نهان قدرتی: ما به مرور متوجه شدیم حمایت هایی که از گروه های قبلی شده است به ما اختصاص پیدا نمی کند و این مورد تلویحاً به ما گفته شد. وقتی شما خالی از هرگونه حمایت هستید مجبور می شوید به سراغ اسپانسر بروید از همین رو ما این شانس را داشتیم که حمایت یک شرکت پخش اینترنتی را داشته باشیم اینکه یک شرکت بخش خصوصی جرات کند به جای بخش دولتی وارد شود و خلا حضور را پر کند برای ما خیلی ارزش دارد چونکه این شرکت ما را نجات داد. ما نیاز به این دست از متولی ها داریم؛ متولی که جرات می کند، پشت فیلمساز می ایستد و غر نمی زند. باز این سوال پیش می آید که چه می شود چنین شرکتی پای کار می ایستد ولی کسی که این وظیفه را دارد کوتاهی می کند؟ من از همین جا به نمایندگی از همه بچه ها از این شرکت تشکر می کنم.
* نکته دیگری که درباره فیلم های کوتاه وجود دارد این است که غالباً تصور می شود این آثار بدون دردسر، رادیکال ترین موضوعات را تصویر می کنند اما متوجه شدیم فیلم شما در جشنواره فیلم کوتاه تهران گرفتار مشکل شده بود. درست است؟
فیاض: بله ابتدا فیلم من برای حضور جشنواره فیلم کوتاه تهران مجوز اکران نگرفت و دوستان من در انجمن سینمای جوان گفتند ارشاد فیلم را توقیف کرده است در حالیکه ارشاد فیلم را توقیف نمی کند بلکه مجوز اکران نمی دهد. بعداً از جانب همان دوستان سینمای جوانان ایران منت سر من گذاشته و فیلم با سانسور در جشنواره فیلم کوتاه تهران اکران شد البته در جریان هم هستم که همان دوستانی بسیار ادعای پشتیبانی از بچه های فیلم کوتاه را دارند به داوران گفته اند فیلم من و یک فیلم دیگر در جشنواره داوری نشود اما همین فیلم در اکران عمومی بدون حتی یک فریم سانسور مجوز گرفت یعنی هرچند برای اکران فیلم های دیگر همین باکس بهاریه مشکلاتی وجود داشت ولی روی «مانیکور» حتی یک فریم هم سانسور صورت نگرفت.
ماجرا این است که اعضای شورای پروانه نمایش همان اعضایی هستند که مجوز فیلم های جشنواره فیلم کوتاه را می دادند اما چطور می شود در جشنواره فیلم کوتاه که باید آسان تر گرفته شود چون مخاطب محدودتری دارد، فیلم آنقدر متلاشی می شود اما در اکران عمومی گرفتار هیچ تغییری نمی شود؟
آقاجانی: به نظرم حتی وقتی فیلمی به ارشاد می رود، اصلاً فیلم در آنجا دیده نمی گردد یادم است برای «سیندرلا» که به ارشاد رفته بودیم به ما گفتند لباس خانم ها مشکل دارد در حالیکه اصلاً در فیلم من هیچ زنی وجود ندارد. گویا ندیده فیلم ها را قضاوت می کنند احتمالاً آن موقع «مانیکور» اصلاً به ارشاد نرفته است. گویا خودسانسوری وجود دارد ضمن اینکه برخی می ترسند صندلی هایشان گرفتار لغزش شود همین ترس در «هنر و تجربه» وجود دارد و بانیان آن می ترسند آثار کوتاه در اکران موفق نباشند بنا بر این به این گونه سینمایی بودجه نمی دهند. اساساً این مجموعه مخاطب های ویژه خویش را دارد به این هم توجه کنید که مخاطب در طول این چند سال از این فیلم ها به واسطه موفقیت های بین المللی شان خبر شنیده است. ما بعنوان کشوری که مدعی فرهنگ و یک شیوه زندگی به خصوصی هستیم باید از فیلم های موفقمان، حمایت نماییم.
آقاجانی: به نظرم حتی وقتی فیلمی به ارشاد می رود، اصلاً فیلم در آنجا دیده نمی گردد یادم است برای «سیندرلا» که به ارشاد رفته بودیم به ما گفتند لباس خانم ها مشکل دارد در حالیکه اصلاً در فیلم من هیچ زنی وجود ندارد. گویا ندیده فیلم ها را قضاوت می کنند.
نهان قدرتی: جالب است که همین ها را درباره «سیندرلا» صورت جلسه و امضا کرده بودند. من هم در ساخت یک اثر تلاش می کنم تمام مراحل قانونی را طی کنم اتفاقاً «زونا» از همان فیلم هایی بود که ارشاد به آن پروانه ساخت داد بود اما برای اکران برای من نوشتند «فیلم شما مردود است قابلیت اکران در سینماهای ایران را ندارد.» در حالیکه در چندین فستیوال داخلی اجازه اکران گرفته بود. گویا سلیقه همه چیز را پیش می برد.
فیاض: دوستان ما در انجمن سینمای جوان هر موقع ما جایزه ای گرفته ایم با این جوایز پُز داده اند، ولی موقع داوری به داوران گفته اند فیلم را داوری نکنید!
نبی: مشکلی که وجود دارد این است که ما پس از چهل سال هنوز آئین نامه مشخصی نداریم و این سلیقه است که کارها را جلو می برد. در همه جای دنیا خط قرمزها مشخص می شود اما در کشور ما هیچ وقت هیچ آئین نامه ای وجود نداشته که بدانیم چه چیزهایی را باید و چه چیزهایی را نباید رعایت نماییم. خیلی مضحک است که در ارشاد می گویند «فلان فیلم پروانه نگرفت و اصلاحیه خورد و درباره آن صحبت می کنیم»؛ «صحبت می کنیم» چه معنایی دارد؟
به نظرم این ماجرا از نگاه سلیقه ای نشأت می گیرد. نکته دیگر این است که ما یک سری تماشاگران سنتی داریم که به فیلم های طنز و پربازیگر اقبال نشان داده ولی اخیراً تماشاگران دیگری به سینمای ایران اضافه شده است که من به آنها «تماشاگران دهه هفتادی» می گویم؛ آنها هرچند نسل دانلود هستند، به خوبی زبان انگلیسی بلدند و فیلم های روز دنیا را دنبال می کنند اما نمی خواهند فیلم طنز ببینند. آنها به دنبال فیلم کوتاه خوب هستند و اگر واقعاً زمین بازی برابر تقسیم شود من ایمان دارم که فیلم های ما هم پرفروش می شود.
شروع اکران بهاریه با سیل و طوفان و… بود که روند خوبی را در اکران طی نکرد اما ادامه اکران ها خوب و جالب توجه بود. بنظر می رسد همان دهه هفتادی ها یک شبکه پیچیده اطلاعاتی دارند که همدیگر را از وجود فیلم های خوب آگاه و به یکدیگر سفارش می کنند که چه فیلم هایی ببینند واقعاً اگر ناوگان اکران درست باشد فیلم های ما هم به خوبی دیده می شوند.
ادامه دارد….