روز عشاق ایرانی

به گزارش صد کادو یک پژوهشگر زبان و ادبیات فارسی اظهار داشت: اسپندگان یا ˮسپندارمذگانˮ جشنی برای ترویج و پیروی از صفات پاک برگزار می شد و سپندارمذ مظهر محبت، تواضع و بردباری می باشد.

مینا خادم الفقرا در گفتگو با ایسنا – منطقه اصفهان در کاشان، اظهار نمود: در همه ادیان توحیدی، ایزدان و اربابان دارای نیروهای اهورایی و اهریمنی هستند که سپندارمذگان، ایزد آبان، ایزد دین و ایزدآرد نیروهای اهورایی و دیونا خشنودی و خیره سری، نیروی اهریمنی است.

وی ادامه داد: به استناد متون کهن، خوشی های روی زمین در دست سپندارمذ است که از هیچ کاری برای آفریدگان فروگذار نمی نماید. سپندارمذ، نماد ایثار و پرستش است و همچون هفت فرشته ای است که خصوصیت اخلاص دارد.

این پژوهشگر زبان و ادبیات فارسی، خاطرنشان کرد: واژه سپندارمذ در زبان های اوستایی و فارسی میانه به مفهوم مقدس و مقدس شمردن و بزرگ داشتن است. اصل این واژه در اوستا، «سپنتا آرمتی» بوده و به مفهوم فروتنی مقدس است و کلمه سپند در زبان پهلوی به مفهوم خرد کامل است.

وی تاکید کرد: در ایران باستان روزهای هر ماه، یک نام داشته است، مثلاً روز اول ماه را هرمز، روز دوم هر ماه بهمن و زمانی که این روزها با ماه تداخل پیدا می کرد، آن روز را جشن می گرفتند و پنجم اسفند را جشن سپندارمذگان می نامیدند.

خادم الفقرا تاکید کرد: سپندارمذ، در عالم معنوی مظهر دوستداری، بردباری، فروتنی و در جهان خاکی نگهبان خرمی و آبادانی است و در عالم جسمانی فرشته موکل بر زمین است و موظف است زمین را خرم و پاک نگه دارد.

این مدرس دانشگاه تاکید کرد: سپندارمذ همواره از روان کسی که سرگردان است و دلی استوار ندارد، دلجویی می کند و به او یاری می رساند و به زندگی او پایداری می دهد. سپندارمذ همراه با فرشته راد، نگهبان خشنودی و آسایش در روی زمین است.

این پژوهشگر زبان و ادبیات فارسی اظهار داشت: با عنایت به معانی زیبای این واژه یعنی تقدس و فروتنی که زیباترین واژه برای بیان احساس متعالی عشق و محبت هستند نیاکان ما این روز را برای پیروی از این صفات پاک جشن می گرفته اند.

وی ادامه داد: اسطوره های ایرانی چنین می گویند که خوشی های روی زمین در دست سپندارمذ است و از آنجائیکه از هیچ کاری برای آفریدگان فروگذار نمی کند، می تواند علت نام گذاری برای روز عشاق باشد چونکه عاشقان برای شادی یکدیگر از هیچ کوششی مضایقه نمی کنند و آرامش راستین را تجربه می کنند.

خادم الفقرا خاطرنشان کرد: سپندارمذ همان فرشته ای است که زمین را حمایت و مردم را به کار و آبادانی دلگرم می کند و عشق به شرط اینکه با احساسات دیگر اشتباه گرفته نشود، زیباترین واژه و پاک ترین احساس در پهنه گیتی و بهترین خوشی های روی زمین است.

وی تاکید کرد: وقتی عاشق می شویم، دلگرمی، بردباری و اخلاص خصوصیت برتر ما می شود. البته که ما اینجا از عشق زمینی صحبت می نماییم، عشقی که اگر درست آنرا دریابیم وجودمان را صاف می کند.

این پژوهشگر زبان و ادبیات فارسی، خاطرنشان کرد: عشق و مهر در هر صورت جلا دهنده است. وقتی شما کسی را به دور از هرگونه پلیدی با تمام وجود دوست داشته باشید، تمام وجودتان سرشار از گرمای آن عشق می شود، دلگرم می شوید و اخلاص و پاکی که خصوصیت هایی پاک و آسمانی است وجودتان را در بر می گیرد.

خادم الفقرا اظهار داشت: اخلاص، از دیدگاه روانشناسی و روانپزشکی، فاکتورهای خونی بدن را تنظیم می کند و از دیدگاه علمی هم عشق سبب مثبت اندیشی می شود، اما باید عشق را بشناسیم و آنرا با احساسات دیگر اشتباه نگیریم چراکه مثبت اندیشی پایین آورنده قند و چربی خون و تنظیم کننده فشار است.

وی خاطرنشان کرد: سپندارمذ رفتارهای نیک منشانه را پاداش می دهد و مظهر عشق و بردباری است که به تمام کسانی که حافظ این ارزش های زیبا هستند پاداش می دهد ازاین رو در ایران کهن، نیاکان ما حافظ و پاسدار مهر و عشق بوده اند و امیدوارم این اخلاق منش برای همه ایرانی ها نمایه شود.

جشن اسپندگان یا سپندارمذگان، یکی از جشن های ایران باستان است که روز ۲۹ بهمن برگزار می گردد. ابوریحان بیرونی در آثارالباقیه آورده است که ایرانی ها باستان روز پنجم اسفند را روز بزرگداشت زن و زمین می دانستند. این جشن روز ۵ اسفند در گاهشمار زرتشتی که برابر با روز ۲۹ بهمن در گاهشمار خورشیدی است، برگزار می گردد.